Właściwości fizyczne bursztynu bałtyckiego

Jest lekki – jego gęstość to 1,05-1,09 g/cm3. W wodzie tonie, ale w zimnej wodzie słonej (jak w Morzu Bałtyckim) unosi się na powierzchni.

Jest kruchy i dość miękki – twardość to 2-2,5 w skali Mohsa. Pod wpływem uderzenia łatwo rozpada się na różnej wielkości kawałki. Ma przełam muszlowy. Powierzchnia dość łatwo może być zadrapana nawet przez ziarenko piasku. Łatwo się obrabia, wierci, szlifuje i poleruje.

Jest dobrym izolatorem, nie przewodzi prądu elektrycznego, po potarciu np. wełnę czy włosy elektryzuje się
i przyciąga skrawki papieru.

Bursztyn bałtycki jest optycznie izotropowy. Współczynnik załamania światła 1,539-1,542

Nie można podać jednej temperatury topnienia bursztynu bałtyckiego ze względu na jego niejednorodną budowę
i skład chemiczny. Bursztyn staje się plastyczny przy temp. 140-200˚C. Wykorzystywane jest to w procesie tzw. Prasowania bursztynu – łączenia drobnych bryłek w większą całość.

Właściwości chemiczne bursztynu

Bursztyn bałtycki ma niejednorodną strukturę – amorficzną. Tworzą go dziesiątki związków chemicznych, polimerów.

Składa się, jak każda substancja organiczna, z węgla (ok. 80%), tlenu (ok. 10%) i wodoru (ok. 10%). Może zawierać również śladowe ilości siarki, azotu, niklu czy krzemu.

Dziś wiemy, że bursztyn bałtycki zawiera od 3 do 8% kwasu bursztynowego, najwięcej w korze - warstwie zewnętrznej. Kwas uzyskuje się w termicznym procesie rozkładu bursztynu. Inne produkty tego procesu to olej bursztynowy i kalafonia bursztynowa.

Bryłki bursztynu odporne są na działanie większości rozpuszczalników organicznych. Rozpuszcza się częściowo w alkoholu etylowym, acetonie czy benzenie.

Bursztyn nazywany jest żywym kamieniem. Bierze się to z jego cechy zmiany barwy, żółknie i czerwienieje z upływem czasu. Cecha ta nie jest uznawana za wielką zaletę.

Poddaje się barwieniu przy pomocy substancji organicznych, a także syntetycznych; można go poddawać termicznemu procesowi klarowania czy zmiany barwy.