Właściwości fizyczne bursztynu bałtyckiego

Właściwości chemiczne bursztynu

Bursztyn bałtycki ma niejednorodną strukturę – amorficzną. Tworzą go dziesiątki związków chemicznych, polimerów.

Składa się, jak każda substancja organiczna, z węgla (ok. 80%), tlenu (ok. 10%) i wodoru (ok. 10%). Może zawierać również śladowe ilości siarki, azotu, niklu czy krzemu.

Dziś wiemy, że bursztyn bałtycki zawiera od 3 do 8% kwasu bursztynowego, najwięcej w korze - warstwie zewnętrznej. Kwas uzyskuje się w termicznym procesie rozkładu bursztynu. Inne produkty tego procesu to olej bursztynowy i kalafonia bursztynowa.

Bryłki bursztynu odporne są na działanie większości rozpuszczalników organicznych. Rozpuszcza się częściowo w alkoholu etylowym, acetonie czy benzenie.

Bursztyn nazywany jest żywym kamieniem. Bierze się to z jego cechy zmiany barwy, żółknie i czerwienieje z upływem czasu. Cecha ta nie jest uznawana za wielką zaletę.

Poddaje się barwieniu przy pomocy substancji organicznych, a także syntetycznych; można go poddawać termicznemu procesowi klarowania czy zmiany barwy.